We maken een mooie wandeling rond het vestingstadje Megen, dat beschut in een bocht van de Maas ligt. In het stadje lopen we over een authentiek stratenplan met mooie historische huizen naar de Maasdijk. We verlaten het stadje bij de Gevangentoren waarna we bij het veer Megen-Appeltern de uiterwaarden ingaan. We struinen hier op de oevers van de Maas en elke honderd meter passeren we een imposante populier. Het is twee kilometer genieten van elke meter tot we bij het volgende Maaspontje komen. Er volgt een kort stuk verhard, maar al snel duiken we het boerenland in bij het Burgemeester Deelenkanaal naar Oss. Verderop ligt de Maasdijk verder van de Maas. Bij de Kapel Onze Lieve Vrouw van Zeven Smarten vervolgen we de oude Maasdijk weer richting Megen.

Megen wordt vaak ook geduid als dorp maar het is echt een stad. Het ligt aan de Maas tegenover de Gelderse plaatsen Maasbommel en Appeltern, waarmee het door veerdiensten is verbonden. Eeuwenlang was vestingstad Megen als zelfstandig graafschap dat geen deel van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden was. Pas in 1800 ging Megen weer echt onderdeel uitmaken van Brabant, en later, in 1814, ook van het Koninkrijk der Nederlanden. De plaatsnaam ‘Megen’ is waarschijnlijk afgeleid van het Romaanse woord ‘Magus’, wat veld, plaats of stad betekent. Het zou echter ook van het Keltische woord Magos kunnen komen, wat ‘doorwaadbare plaats’ betekent. Het stadje bezit nog het authentieke stratenplan voorzien van een plaveisel van kinderkopjes, met oude woonhuizen, het is dan ook een beschermd dorpsgezicht.

De Maas is een typische regenrivier. Het water kan plotseling stijgen en dan lopen grote gebieden onder zoals ook bij Megen. Megen was lang geleden geheel omsloten door de Maas. Het plaatsje lag als een soort van landtong in het landschap omgeven door water. Door de kanalisering van de Maas is de rivier rechtgetrokken en liggen er nu rondom Megen enorme meanders in het verder open rivierenlandschap in plaats van dat de Maas er stroomt. Het stadje ligt ook op een natuurlijke verhoging. Een oud-inwoner vertelde vaak op het bankje op de Maasdijk dat het niet erg was dat de Maas zo hoog stond. ‘Het water gaat toch allemaal richting Oss, wij houden onze voeten droog.’ Bij hoogwater is nog steeds te zien waar de Maas stroomde en Megen is dan weer geheel door water omsloten. Deze uiterwaarden zijn een belangrijk leefgebied voor planten en dieren zodat ze niet alleen meer de functie van waterberging hebben maar ook van belang zijn voor de natuurwaarde. Door de regelmatige afzetting van rivierslib is het een plek waar bijzondere planten groeien zoals distelsoorten, wilgen en kleine leeuwenbek.

De ‘Lulboom’ heeft voor veel Megenaren emotionele waarde. Het is een oud begrip in Megen, de boom staat er namelijk al meer dan 80 jaar en is een ontmoetingsplek voor jong en oud. Hier komt men bij elkaar om even bij te kletsen. Vandaar de naam lulboom! Boven op de Maasdijk is  het een plek om samen te komen om gezellig te ‘lullen’ en van het uitzicht over de Maas te genieten. Ook wordt het festival Lulboompop elk jaar om de boom heen gebouwd.

De Kapel der Zeven Weeën, ook wel de Kapel Onze Lieve Vrouw van Zeven Smarten, is een rooms-katholieke kapel die gewijd is aan Maria. De kapel is in 1733 gebouwd door franciscanen die in Megen een klooster hadden opgericht. Deze franciscanen hadden een broederschap die de Onze Lieve Vrouw van Zeven Smarten vereerden. Het kapel werd opgezet als klein stenen gebouwtje met zadeldak. Aan de voorzijde heeft het gebouw een ingezwenkte halsgevel met daarbij een portaal met fronton. Op het fronton staat geschreven: ‘Langs deze weg zet genen voet of zeg Maria wees gegroet.

De straten in het centrum van Megen zijn bedekt met kinderkopjes. Ze worden ook wel kasseien genoemd en zijn kleine stukken natuursteen die na bewerking worden gebruikt voor het verharden van wegen. De naam kinderkopje duidt op de grootte: zo groot als het hoofd van een kind. Onder die naam zijn ook kleinere maten in gebruik. In sommige regio’s van België en in Zuid-Nederland wordt de term kinderkopjes nauwelijks gebruikt en spreekt men veeleer van kassei. Belangrijke wegen werden vroeger met kasseien verhard om ze beter begaanbaar te maken dan zand- of aardewegen. In onverharde wegen ontstaan gemakkelijk karrensporen, en ze worden bij slecht weer snel modderig of onberijdbaar.