Knopenrondje Hatertse en Overasseltse Vennen – Wandelen in het ochtendgloren langs Eendenven en Kersjesven

Wandelen bij een opkomende zon. Er is nog niemand bij de Hatertse en Overasseltse Vennen, bij de parkeerplaats is het enige geluid het tikken van een bonte specht tegen een halfdode berk. Het is nog fris en het landschap hangt vol dauw. Het belooft een mooie dag te worden, zonnig, de zon is druk bezig om het landschap op te warmen. Maar voor de zon echt aanwezig is, loop ik langs het Langeven en Botersnijder. Er hangt een laag mist over de twee grote vennen. Ondanks de droogte is het nog redelijk met water gevuld. Langs het pad zie ik de Grote Parasolzwam. Aan alles is te zien dat de herfst snel in zal treden. De bladeren vallen al van de bomen, de vogeltrek is al bezig en de paddenstoelen laten zich weer zien. Op het hoogste punt kijk ik over de Botersnijder Oost en Botersnijder West. Ik leg met mijn telefoon het moment vast dat de zon opkomt. Een verlaten dennenboom staat ineens vol in het licht. In het water zwemmen tafeleend en bergeend. De boswachter komt langs, de eerste wandelaar die ik tegenkom. Hij kijkt met zijn verrekijker over het water. We zeggen niets, maar denken waarschijnlijk hetzelfde: ‘Wat is het ontzettend mooi om hier vroeg in de morgen te wandelen.’ Richting koortsboom en ruïne Sint Wallrick grazen schapen op de heide. Ik kan de hele kudde amper zien omdat de zon de mist nog niet volledig heeft doen verdwijnen. Hun wollen vacht valt extra op door de nog bloeiende heide. Bij de koortsboom vallen de druppels van de stofjes die hier worden opgehangen tegen koorts en andere ziektes. Het tweede gedeelte volgt, de Hatertse Vennen, en nog even ploeterend door het mulle zien, een paar koeien die me aankijken, wordt het landschap wat opener. In de schaarse grasperceeltjes rennen paarden hun eerste meters van de dag. Oude veldwegen volgen, de temperatuur loopt al op en mijn jasje gaat uit. Om 8 uur is de temperatuur al lekker. Ik wandel verder naar het eindpunt, niet minder mooi, een licht glooiend landschap en het Wychens Ven. Maar de betovering van de eerste meters is weg. Mountainbikers fietsen me tegemoet, honden worden uitgelaten en bij terugkomst staat de parkeerplaats vol met auto’s. Zij genieten ongetwijfeld van een mooie wandeling in dit vennengebied. Maar één ding zullen ze missen: het ochtendgloren.